AlekSob EBooki Użytkownik AlekSob wgrał ten materiał 3 lata temu. Od tego czasu zobaczyło go już 1,187 osób, 200 z nich pobrało i opinie (0)Transkrypt ( 25 z dostępnych 68 stron) STRONA 2Bar​ba​ra Ko​smow​ska DZIEW​CZYN​KA Z PAR​KU Ilu​stra​cje: Emi​lia Dziu​bak STRONA 3Co​py​ri​ght © by Bar​ba​ra Ko​smow​ska, 2012 Co​py​ri​ght © by Wy​daw​nic​two 2012 Wy​da​nie I War​sza​wa 2012 STRONA 4Spis treści Rozdział 1: Druga strona ulicy Rozdział 2: Słowa odlatują jak ptaki Rozdział 3: Sekret Rozdział 4: Miętowe pastylki na samotność Rozdział 5: Cukier puder na księżycu Rozdział 6: Przegapiony koniec świata Rozdział 7: Dwie górki i wspólny pies Rozdział 8: Kiedy nie ma chłopca w żółtej bluzie Rozdział 9: Dlaczego dzięcioł opuszcza dziuplę Rozdział 10: Wołanie Rozdział 11: Dzień, w którym powracają kolory Chłopiec w żółtej bluzie Biogram autorki STRONA 5roz​dział 1 Dru​ga stro​na uli​cy STRONA 6– Czy to prawda, że twój tata umarł? − zapytał Jeremiasz, kiedy stała przy płocie i pa​trzy​ła na dwie kłó​cą​ce się si​kor​ki. – Mhm − przy​tak​nę​ła i moc​niej na​cią​gnę​ła czer​wo​ną czap​kę. Był sil​ny mróz. Je​re​miasz też moc​niej wci​snął na uszy swo​ją czap​kę i po​pra​wił ple​cak. Sikorki odleciały z piskiem. Rozsiadły się na pobliskim drzewie niczym na wielkiej bia​łej ka​na​pie. – Jak chcesz, to pójdę kawałek z tobą. − Jeremiasz mocno tarł czerwone z zimna ręce. – Będą się z cie​bie śmiać − pod​nio​sła na nie​go oczy. – E tam − wzruszył ramionami, jakby mu nie zależało. − A jutro wybieram się na łyż​wy. Masz łyż​wy? – Mam. Chy​ba są już za małe. Szli dalej w milczeniu, aż do budki z prasą i słodyczami. Jak zawsze wiła się wo​kół niej ko​lo​ro​wa ko​lej​ka dzie​ci. – Kupimy sobie po batonie? − Jeremiasz wysypał na dłoń drobne i skwapliwie je prze​li​czył. – Nie. – Ja też nie chcę − uznał po dłuż​szej chwi​li. Ru​szy​li w stro​nę gwar​ne​go skrzy​żo​wa​nia. – Jak będę duży, to spra​wię so​bie taki wóz. Wzrok Jeremiasza zatrzymał się na smukłej linii sportowego auta. Przemknęło z ry​kiem sil​ni​ka, zo​sta​wia​jąc smu​gę bia​łe​go dymu. – Lu​bisz sa​mo​cho​dy? Po​krę​ci​ła prze​czą​co gło​wą. Tata lubił − pomyślała. − Jego ukochane auto stoi teraz w garażu i czeka na nabywcę. Mama mówi, że zostało za dużo wspomnień. I nie da się ich ani odkurzyć, ani wy​trze​pać. Po śmierci taty mama bez przerwy robiła porządki. Miała zaciśnięte usta, gdy kręciła się po domu w poszukiwaniu niepotrzebnych rzeczy. Chciała je za wszelką cenę wyłowić z szuflad i szaf. Czasami udawało jej się zapełnić foliowy worek STRONA 7jakimiś zdobyczami. Wydawała się wtedy zadowolona i spokojna. Ale gdy trafiała na przedmiot, który bronił się przed wyrzuceniem, działo się z nią coś złego. Trzymała go dłu​go w dło​niach i była taka bez​rad​na. Jak​by za​po​mnia​ła, że już jest do​ro​sła. Andzia pomyślała, że dorośli powinni wiedzieć, co można zatrzymać na dłużej, a z czym trze​ba się roz​stać. Od czasu gdy zostały same, mama często zapominała, że jest dorosła. Na przykład zdarzyło jej się parę razy zasnąć w porze kolacji. Dopiero gdy Andzia spaliła niechcący czajnik i całą kuchnię spowiła ciemna mgła kopcącego dymu, mama przy​bie​gła do kuch​ni, żeby otwo​rzyć okna na oścież. I czę​sto le​ża​ła w sy​pial​ni pod ko​cem w kra​tę. Na​wet po po​łu​dniu. Tata leżał tylko wtedy, kiedy chorował. A wcześniej nie mógł usiedzieć w domu. Brał Andzię, pakował do futerału wysłużoną lornetkę, a do plecaka atlas ssaków. I ruszali na wycieczkę. Wystarczyło przejść na drugą stronę ulicy, do parku, aby zna​leźć się w in​nym świe​cie. STRONA 8Mama nie lubiła tych wypraw. Jej wysokie obcasy zawsze zapadały się w grząskiej trawie i na podmokłych, wydeptanych ścieżkach. W dodatku nie miała orientacji i bała się zbo​czyć z głów​nej dróż​ki. Andzia znała park na pamięć. Można w nim było karmić dzikie kaczki, które upodobały sobie zarośnięty staw. Albo zjeżdżać na sankach z niewysokiej górki prosto pod nogi po​ety, któ​ry stał na po​mni​ku i pa​trzył w nie​bo. A wiosną do parku przylatywały ptaki. Miały na drzewach swoje budki i dziuple, do których pracowicie znosiły różne skarby. Źdźbła traw, wiórki kory, a czasami nawet spore patyczki. Wówczas siadała na ławce i przyglądała się tym ptasim wędrówkom i sta​ra​niom. Albo li​czy​ła wie​wiór​ki, ba​wią​ce się w cho​wa​ne​go. Rude za​lot​ni​ce. – Idziesz już do domu? − zapytał Jeremiasz, gdy zza zakrętu wyłonił się niewielki bu​dy​nek z oka​za​łym ta​ra​sem. Andzia przystanęła i spojrzała w stronę przydomowego ogrodu, ukrytego pod śnie​go​wą cza​pą. – Chyba jeszcze nie. Mam śniadanie dla kaczek. Jak chcesz, możemy je razem na​kar​mić. – Kaczki? − Jeremiasz spojrzał na rozległy park, próbujący skryć się za drzewami. − Jasne, że możemy − powiedział, odprowadzając wzrokiem kolejny sportowy sa​mo​chód, zbyt szyb​ko mkną​cy po ru​chli​wej uli​cy. STRONA 9roz​dział 2 Sło​wa od​la​tu​ją jak pta​ki Mama nie zapytała, dlaczego Andzia tak późno wróciła ze szkoły. Pewnie nie wiedziała, że jest późno, bo znowu leżała pod kocem w kratę. Wstała dopiero wtedy, kie​dy na dole za​skrzy​pia​ły drzwi. – Je​steś głod​na? − za​py​ta​ła, sta​wia​jąc na ga​zie mały gar​nek z zupą. To nie było pytanie do Andzi, tylko do zasłonki w maki. I do garnka, a także do ba​zy​lii, któ​ra zie​le​ni​ła się na ku​chen​nym pa​ra​pe​cie. An​dzia nie lubi od​po​wia​dać na ta​kie py​ta​nia. – Co w szko​le? STRONA 10Tym razem wzrok mamy zatrzymał się na niej. Jej oczy były lekko zaczerwienione i spuch​nię​te. – Do​brze − od​rze​kła An​dzia. Nig​dy nie wie​dzia​ła, co na​le​ży od​po​wie​dzieć. Od czasu jak zostały same, wszystko się zmieniło. Słowo „dobrze” też się zmieniło. Nie oznaczało już tego, co dawniej. Było trochę jak przeciwbólowa tabletka, a trochę jak cze​ko​lad​ka. Mama za​wsze lu​bi​ła cze​ko​lad​ki. – Do​sta​łaś ja​kąś oce​nę? − Przed An​dzią sta​nął ta​lerz zupy. – Czwór​kę z pol​skie​go − od​po​wie​dzia​ła, za​nim za​czę​ła jeść. Ostatnio często myślała o tym, że tata, gdy umierał, musiał zabrać ze sobą większość słów. Kiedyś tak łatwo rozmawiało się o różnych sprawach. A teraz mama wciąż mil​czy i szu​ka po​trzeb​ne​go wy​ra​zu. Coś rów​nie złe​go sta​ło się z ich wspól​nym śmie​chem. Też umarł ra​zem z tatą. – Jak chcesz, za​gra​my w chiń​czy​ka. Mama spoj​rza​ła na An​dzię z ma​łym prze​stra​chem, że ze​chce grać. – Może in​nym ra​zem − od​po​wie​dzia​ła po​waż​nie. − Mu​szę od​ro​bić lek​cje na ju​tro. – Ju​tro jest so​bo​ta. – To na poniedziałek − odparła Andzia. A mama, choć tylko pokiwała głową, na​tych​miast się uspo​ko​iła, jak​by wła​śnie po​zby​ła się ja​kie​goś kło​po​tu. W pokoju Andzi był porządek. Porządek miał cieszyć mamę, ale nie cieszył. Martwił i ją, i Andzię, bo kiedy wszystko leży równo na swoim miejscu, to bardziej się sprzą​ta w swo​im po​ko​ju, niż się w nim miesz​ka. Po pogrzebie taty babcia powiedziała, że trzeba cierpliwie poczekać, a wszystko wróci do normy. Andzia nie rozumiała zbyt dobrze, co to znaczy, więc sprawdziła w słowniku. Ta norma, na którą miały z mamą poczekać, była jakąś ustaloną, ogólnie przy​ję​tą za​sa​dą. STRONA 11Widocznie babcia się pomyliła − pomyślała wtedy Andzia. − Ani jej, ani mamie nie była potrzebna żadna zasada, tylko tata. Nie musiałby wstawać z łóżka czy chodzić do pra​cy. Prze​cież obie z mamą do​brze so​bie ra​dzi​ły, gdy cho​ro​wał. Andzia patrzy na zdjęcie z tatą i ma do niego żal, że się do niej uśmiecha tylko ze ścia​ny. – Powinieneś tu być i zrobić coś takiego, żeby mama też zaczęła się uśmiechać − wy​szep​ta​ła An​dzia. A po​tem roz​ło​ży​ła książ​ki i usia​dła do lek​cji. Póź​nym wie​czo​rem zaj​rza​ła do niej mama. – Czy​tasz książ​kę, An​dziu? − za​py​ta​ła, sto​jąc w pro​gu. – Tak. We​so​łą. − An​dzia szyb​ko zna​la​zła ja​kiś przy​pad​ko​wy uśmiech. – Je​śli chcesz, mo​że​my spać ra​zem. Mama często przychodziła do Andzi z taką propozycją. A ona codziennie na nią czekała. Czasami udawała, że czyta, a czasami, że zasypia. Ale tak naprawdę zawsze na​słu​chi​wa​ła kro​ków mamy. STRONA 12Leżały na szerokim łóżku. Mama trzymała w rękach książkę, ale jej wzrok błądził po jasnych ścianach i z trudem wracał do powieściowych wydarzeń. Spojrzenie Andzi, choć też leżała z otwartą książką, najczęściej zatrzymywało się na twarzy mamy. Oczom Andzi zależało najbardziej na tym, aby mamę przeczytać jak opowiadanie, któ​re do​brze się koń​czy. Nie było to jed​nak ła​twe. Zwłasz​cza od kil​ku ty​go​dni. – Kiedy już przestaniesz być smutna, mogłybyśmy pójść do parku − powiedziała ci​cho. – Mo​że​my się tam wy​brać na​wet ju​tro − od​rze​kła mama. – To za szyb​ko − An​dzia po​krę​ci​ła prze​czą​co gło​wą. – Myślisz, że jestem smutna? − głos mamy niebezpiecznie zadrżał. − Bardzo się sta​ram, żeby było… jak daw​niej − do​koń​czy​ła. – Wiem − szep​nę​ła An​dzia i po​ca​ło​wa​ła mamę w po​li​czek. I znowu poczuła się dorosła. Jak mama swojej mamy. Zawsze miała takie odczucie, gdy robiła jedną z tych rzeczy, którymi wcześniej zajmowała się mama. A to poprawiała krzywo zawiązaną kokardkę przy jej kuchennym fartuszku, a to przynosiła nowe rajstopy, gdy dostrzegała oczko wędrujące po maminej nodze. A najczęściej czuła się bardzo dorosła, gdy sadzała mamę na krześle i starannie czesała jej niesforne wło​sy, zmierz​wio​ne i tro​chę zmę​czo​ne wiecz​nym le​że​niem pod ko​cem. – Muszę ci coś powiedzieć. Mam bardzo dzielną córeczkę. − Mama przeciągnęła An​dzię na swo​ją po​ło​wę łóż​ka i kil​ka​krot​nie ją po​ca​ło​wa​ła. Andzia zamknęła oczy. Wszystko się zmieniło, ale mamy pocałunki nie. Pozostały ta​kie same. Trze​ba tyl​ko było dłu​go i cier​pli​wie na nie cze​kać. STRONA 13roz​dział 3 Se​kret Jeremiasz zwolnił, kiedy wychodziła ze szkoły, a potem przystanął. I stał tak długo, aż An​dzia zna​la​zła się obok nie​go. – Dzisiaj wziąłem specjalne śniadanie dla twoich kaczek − powiedział, lepiąc wiel​ką śnież​ną kulę. − A Zoś​ki nie słu​chaj. Ona się nie zna na​wet na sa​mo​cho​dach. – Ja też nie za bar​dzo − za​czer​wie​ni​ła się tro​chę. – Ale ty umiesz rozmawiać z kaczkami. – Śnieżna kula wylądowała na pobliskim drze​wie. STRONA 14Szli przez chwi​lę w mil​cze​niu. – Jak będziesz chciał, to pokażę ci w parku wszystkie ptasie gniazda. I mieszkanie kre​ta. – Skąd się na tym znasz? Na gniazdach i w ogóle? − Szalik Jeremiasza tańczył na wie​trze. – Mój tata był fau​ni​stą. – Kim? – Ba​da​czem pta​ków i ssa​ków. – O rany! Le​czył zwie​rzę​ta? – Nie. Ob​ser​wo​wał je i opi​sy​wał. – Fajnie masz − westchnął Jeremiasz, ale nagle zamilkł i spojrzał z ukosa na An​dzię. – Nic nie szkodzi − odpowiedziała dzielnie i próbowała się uśmiechnąć. − Sama cza​sa​mi za​po​mi​nam. Że go nie ma. – Mojego też często nie ma. − Jeremiasz miał czerwone od mrozu ręce. Próbował ulokować je w płytkich kieszeniach. − A kiedy wraca z pracy, to zawsze jest zmę​czo​ny. – Ale wra​ca − szep​nę​ła An​dzia. Jeremiasz pomyślał, że jest trochę podobna do małego głodnego ptaszka. Nie znał żadnej dziewczyny, która byłaby taka jak Andzia. Wszystkie dużo paplały i zbijały się w kącie klasy w kolorową grupkę. A potem szeptały, spoglądając na innych, żeby wreszcie wybuchnąć przykrym śmiechem. A już najbardziej nie lubił Zośki, głośnej jak woj​sko​wa or​kie​stra i bar​dzo za​ro​zu​mia​łej. STRONA 16Nad stawem bawiły się dzieci. Wodę skuł lód. Maluchy pod czujnym okiem ro​dzi​ców sta​wia​ły na srebr​nej ta​fli nie​pew​ne kro​ki. Gdy Andzia sypała kaczkom okruchy chleba, podbiegały do niej na krzywych łap​kach i wsz​czy​na​ły mię​dzy sobą awan​tu​ry. Kacz​ki − krzy​kli​we prze​kup​ki. – One chyba cię znają. − Jeremiasz patrzył z zazdrością, jak ufnie maszerowały w stro​nę An​dzi. – Może. Nawet nie wiem, czy ja je znam, choć często tu przychodzę. Właściwie to przychodziłam. Z tatą. Mama też czasami dała się namówić. Ale teraz nie lubi spa​ce​rów. Jeremiasz wypróbował podeszwy swych nowych butów na lodzie. Świetnie nadawały się do ślizgania. Gdy zdarzało mu się upaść, Andzia wybuchała szczerym śmie​chem. Więc bez prze​rwy upa​dał. A potem długo przyglądali się gniazdom. Andzia wiedziała, który ptak w nich miesz​ka, a któ​ry już na za​wsze je opu​ścił. Zadzierali wysoko głowy i śmiali się, gdy wiatr strącał z wysoka sypki śnieg na ich twa​rze. – Mu​szę już iść. − An​dzia otrze​pa​ła reszt​ki bia​łe​go pu​chu z kurt​ki. – A kre​cia nora? Obie​ca​łaś − przy​po​mniał Je​re​miasz. – Przyjdź w nie​dzie​lę, to ją znaj​dzie​my − po​wie​dzia​ła, za​nim z ża​lem opu​ści​li park. Właściwie mogłaby powierzyć Jeremiaszowi swoją tajemnicę. Powtórzyć słowa taty, które często do niej wracają. Ale jednak zna go trochę za mało. I nie jest pew​na, czy by ją do​brze zro​zu​miał. Gdyby nie ta ostatnia rozmowa, gdy tata był już w szpitalu i miał na sobie obcą piżamę, Andzi byłoby dzisiaj bardzo ciężko. Wystarczyło spojrzeć na mamę, która nie zna​ła se​kre​tu, żeby wie​dzieć, jak mo​gło być źle. Szko​da, że mama wciąż tak bar​dzo cier​pi. Bo gdy​by wie​dzia​ła… STRONA 17Mama sie​dzia​ła z bab​cią przy ku​chen​nym sto​le. Piły her​ba​tę. – Gdzie by​łaś, An​dziu? − za​py​ta​ła, pa​trząc na cór​kę czuj​nym wzro​kiem. – W szko​le. – Lek​cje daw​no się skoń​czy​ły. Dzwo​ni​ła two​ja wy​cho​waw​czy​ni. An​dzia zsu​nę​ła prze​mo​czo​ne buty i ru​szy​ła z nimi na ko​ry​tarz. – An​dziu, za​py​ta​łam cię o waż​ną rzecz. − Mama cier​pli​wie cze​ka​ła na od​po​wiedź. – Cho​dzi​łam po par​ku. Z Je​re​mia​szem. – Tym dru​go​rocz​nym? – Tak. Mama spojrzała na babcię takim wzrokiem, jakby Andzia zrobiła coś bardzo nie​wła​ści​we​go. – Lu​bię go, bo mi nie do​ku​cza − do​da​ła, choć mo​gła mil​czeć. – Two​ja pani jest zmar​twio​na. Mówi, że czę​sto spóź​niasz się do szko​ły. – Tyl​ko wte​dy, gdy idę przez park − spro​sto​wa​ła An​dzia. – I nie zgła​szasz się na lek​cjach. – Nie lu​bię, jak na mnie pa​trzą. – A ostat​nio nie mia​łaś za​da​nia do​mo​we​go. – Nie mia​łam. – Zasmucasz mnie − powiedziała mama i Andzia poczuła mocny skurcz w gardle. Jak​by coś w nim chcia​ło za​pła​kać, ale po​wstrzy​ma​ło się w ostat​niej chwi​li. Bab​cia po​chy​li​ła gło​wę nad pa​ru​ją​cą fi​li​żan​ką. – A ty za​smu​casz mnie – bab​cia spoj​rza​ła zna​czą​co na za​sko​czo​ną mamę. Mama i An​dzia jed​no​cze​śnie za​to​pi​ły wzrok w star​szej pani. – Obu wam jest teraz trudno i źle. − Babcia delikatnie wygładziła fałdę wełnianej spódnicy. − I mnie też niełatwo, jak to matce… Musimy być dzielne i próbować żyć jak kie​dyś... – Ja się bardzo staram. − Mama spojrzała na Andzię. Jakby sama nie dowierzała swo​im sło​wom. STRONA 18– Ale i tak widać. Ten twój smutek − westchnęła Andzia. − Nawet jak się przy​kry​wasz ko​cem w krat​kę. – Szczególnie wtedy − dodała babcia, a biała filiżanka lekko zatrzęsła się w jej dło​ni. – No tak. Jestem wszystkiemu winna − zabrzmiał rozedrgany głos mamy − że Andzia się spóźnia, że chodzi do szkoły bez śniadania i bez prac domowych. Że nie by​ły​śmy już mie​siąc na spa​ce​rze… − za​łka​ła, cho​wa​jąc gło​wę w ra​mio​nach. Zno​wu wy​glą​da jak mała dziew​czyn​ka − po​my​śla​ła An​dzia. Babcia musiała pomyśleć tak samo, bo pochyliła się nad mamą i mocno ją przy​tu​li​ła. – Żadna z was nie jest niczemu winna − wyszeptała, podając mamie chusteczkę. − Cza​sa​mi są ta​kie trud​ne dni. Tata, gdy tylko pojawiał się smutek, zawsze kupował ciasto. To był zwykle sernik z brzoskwiniami. A gdy Andzia z mamą parzyły herbatę, skubał ciasto, aby wyłowić ka​wał​ki owo​ców. Moż​na było pod​czas ta​kiej uczty smacz​nie za​po​mnieć o smut​ku. – Mamo, ku​pi​łaś ser​nik? − za​py​ta​ła An​dzia. Mama pod​nio​sła na nią zdzi​wio​ne oczy. – Ser​nik? − po​wtó​rzy​ła jak au​to​mat. – Pój​dę ku​pić. To nie​da​le​ko. – Uważaj na samochody! − zawołała za nią mama, ale Andzia pędziła już do cu​kier​ni i głos mamy po​zo​stał za szyb​ko za​mknię​ty​mi drzwia​mi. STRONA 19roz​dział 4 Mię​to​we pa​styl​ki na sa​mot​ność – Szkoda, że nie przyjdziesz na moje urodziny. − Zosia patrzyła na Andzię ze współ​czu​ciem. − Masz ża​ło​bę, nie? An​dzia po​chy​la​ła się ni​sko nad ze​szy​tem, żeby nie wi​dzieć Zosi. – Jak chcesz, to możesz przyjść, ale wtedy nikt się nie będzie bawił. Bo STRONA 20wia​do​mo… – Nie chcę do ciebie przyjść. − Andzia na końcu zeszytu malowała motyla. − Mogę, ale nie chcę. – Ojejku, słyszycie? − Zosia rozejrzała się po klasie. − Ona mówi, że nie chce do mnie przyjść! Na ku​lig! Kto by w to uwie​rzył! – Każdy wierzy, w co chce! − odpowiedziała Andzia i domalowała motylowi wiel​kie rogi. Na prze​rwie pod​szedł do niej Je​re​miasz. – O rany! − podrapał się za uchem − ale masz gadane! Najpierw z tą Zośką, tak jej po​wie​dzia​łaś, że hej, a po​tem na lek​cji… Mó​wi​łaś jak ja​kaś pry​mu​ska… – To było łatwe. Znam się na drzewach, bo tata mnie nauczył. − Andzia zamknęła czy​ta​ną książ​kę, a Je​re​miasz wy​do​był z kie​sze​ni men​to​lo​we drop​sy. – Czę​stuj się. W na​gro​dę − po​wie​dział po​waż​nie. – Dlaczego jesteś drugoroczny? Nie lubisz się uczyć? − zapytała, udając, że nie do​strze​ga spoj​rzeń i szep​tów ko​le​ża​nek. – Nie za bardzo. − Jeremiasz zapchał buzię kolejnym dropsem. − Ale powtarzam kla​sę, bo by​łem w szpi​ta​lu. Pół roku mnie tam trzy​ma​li − skrzy​wił się. – Faj​nie, że już cię wy​pu​ści​li − głos An​dzi za​brzmiał zwy​czaj​nie i szcze​rze. A po​tem były jesz​cze trzy prze​rwy i na każ​dej An​dzia ja​dła mię​to​we pa​styl​ki. Wra​ca​ła ze szko​ły sama. Je​re​miasz do​go​nił ją za skrzy​żo​wa​niem. – Zapomniałem ci powiedzieć, że jak chcesz, to możemy zrobić kulig − wysapał. − Ty bę​dziesz sie​dzia​ła na san​kach, a ja będę arab. – Kto? − zdu​mia​ła się An​dzia. – No, arab, to znaczy taki koń! Będę udawał konia, bo prawdziwy kulig zawsze jest z ko​niem − do​koń​czył. – Nie musisz być koniem − zaśmiała się Andzia. − Możemy razem zjeżdżać na san​kach. Z tej par​ko​wej góry. STRONA 21– Su​per! − Je​re​miasz kla​snął ra​do​śnie w ręce. − To kie​dy? – Może w sobotę? − zamyśliła się. − Obiecałam babci, że trochę więcej się pouczę − do​da​ła wsty​dli​wie. – Do​bra. To ja też się po​uczę − przy​stał Je​re​miasz. Sta​nę​li przed furt​ką domu An​dzi. – Szkoda, że mieszkasz tak blisko szkoły − mruknął, przestępując z nogi na nogę. − By​śmy so​bie mo​gli jesz​cze iść i opo​wie​dział​bym ci o Tan​gu. – O tań​cu? − Je​re​miasz zdu​mie​wał ją co​raz bar​dziej. – Nie. O moim psie Tangu − powiedział z wielką powagą. − Dzisiaj Tango jest sam, więc mu​szę już iść. – Poczekaj. − Andzia gorączkowo poszukiwała czegoś w plecaku. − Proszę − wy​cią​gnę​ła w stro​nę Je​re​mia​sza pięk​nie opa​ko​wa​ny pre​zent. – Ale co? − zdzi​wił się, pa​trząc to na An​dzię, to na po​da​rek. − To dla mnie? – Tak. Miał być dla Zosi. Na jej uro​dzi​ny, ale nie za​słu​ży​ła. – Ja też nie… – Weź, proszę! − Andzia zamachała prezentem, wciąż pozostającym w jej ko​lo​ro​wej rę​ka​wicz​ce. – A co jest w środ​ku? − Je​re​miasz się​gnął po po​da​rek i aż po​kra​śniał z ra​do​ści. – Zo​ba​czysz w domu. Może ci się nie spodo​ba… – Już mi się podoba! − zaprzeczył szybko. − Dziękuję − szepnął, a właściwie za​pisz​czał i obo​je się ro​ze​śmia​li. STRONA 23roz​dział 5 Cu​kier pu​der na księ​ży​cu STRONA 24Drzwi były zamknięte. Andzia długo mocowała się ze starym zamkiem. Wreszcie klam​ka ła​god​nie opa​dła i wpu​ści​ła ją do środ​ka. Jak kiedyś. Kiedyś też bywało, że trafiała na zamknięte drzwi. Mama pracowała w domu. Robiła piękne ilustracje do dziecięcych książek. Ale dawniej często wy​cho​dzi​ła do mia​sta i na pocz​tę. Andzia lubiła powroty mamy. Zawsze tak ładnie wyglądała. Czasami bardzo elegancko, jak jakaś aktorka, która gra panią z banku. A innym razem, gdy zbierała włosy w rozczochraną kitkę, przypominała młodą dziewczynę. Taką, co chodzi na koncerty głośnych zespołów i je frytki palcami. Najbardziej zmieniały się po tych wyjściach oczy mamy. Jakby poza domem znajdowały dużo światła i kolorów. Szcze​gól​nie ko​lo​rów, bo mama świet​nie zna​ła się na bar​wach... W kuch​ni cze​kał na An​dzię list. Niedługo wrócę − napisała. − Obiad gotowy. Zjemy go razem. A jeśli moja có​recz​ka jest głod​na, na sto​le – mała nie​spo​dzian​ka. Mama Nawet gdyby Andzia nie była głodna, zjadłaby całą niespodziankę. Bo mama zrobiła te pyszne francuskie rożki z jabłkowym musem. Wyglądają identycznie jak tamte, dawne, o które kiedyś grali we troje w chińczyka. Kto wygrywał, dostawał o jednego rożka więcej. Mama uwielbiała zajmować ostatnie miejsce, bojąc się, że utyje. I ten głośny śmiech przy stole, gdy Andzia obrażała się na tatę, bo okropnie oszu​ki​wał... Obok rożków ręka mamy postawiła kubek z mlekiem. Mama doskonale wiedziała, że STRONA 25bez mle​ka roż​ki się nie li​czą. Andzia zmrużyła powieki i delikatnie skosztowała ciasta. Było takie, jak być po​win​no. I choć przy stole panowała głucha cisza, nikt nie rzucał białą kostką i nikt nie maszerował pionkiem po kolorowej planszy, to w kuchni pojaśniało. Słońce lekko przebiło się przez makową zasłonkę. Zatrzymało na skraju talerzyka z rożkami. I być może to ono zwabiło na parapetowy karmnik wyraźnie zgłodniałe towarzystwo si​ko​rek. Za​ję​ły się ziar​na​mi i sło​ni​ną, strze​pu​jąc ze skrzy​deł śnież​ny puch. Ale spojrzenie Andzi, podążające za słoneczną plamą, wybiegło poza karmnikowe wa​śnie i za​trzy​ma​ło się na pniu sta​re​go dębu. Wytężyła wzrok i zamarła. A w chwilę potem puściła się biegiem po lornetkę taty. Zajęła stanowisko obserwatora na wprost błyszczącego okna. I przez magiczne szkła lor​net​ki spoj​rza​ła na ta​jem​ni​cze​go przy​by​sza. To był on. Kowalik. Ulubiony ptak taty. I jej. Jedyny taki spryciarz, który potrafił ma​sze​ro​wać po drze​wie gło​wą w dół.